حاج همت شقایق پرپر

باز این چه شورش است

hajhemmat1368 — Fri, 11 Jan 2008 00:33:18 GMT

هل من ناصر ینصرنی؟

وقت طهارتی دیگر است؟

قلم اینبار تیمم کن

دجله و فرات در بندند نا مردمان باز نامردی روا داشتند تشنگی را تاب آر ،یاوری کن یار حق را

بنویس از رشادت ها وپهلوانی ها،سجده کن و نام نامی حسین و زینب و عباس را تحریر کن

.قلم نگاه کن ،هلال ماه خونین است ،آسمان غمبار..

.باز خشکی لبان علی اصغر ،باز رقیه ی بی تاب،کودکان پا برهنه ،صدای العطش که از سینه های سوخته برخاسته...

قلم گریه کن.ضجه و شیون به پا کن.از اشک امان مخواه.بگذار ببارد .سیل شود .ویران کند که مدفون شدن عشق نزدیک است تا ظلم با همه ی رذالتش بر خاک خون گرفته سایه افکند...

قلم تیمم کن که آب نیست .تشنگی را تاب آر.یاوری کن یار حق را

که ندایی تورا می خواند:

هل من ناصر ینصرنی؟

و باز هم دلتنگی...

hajhemmat1368 — Tue, 18 Dec 2007 17:45:12 GMT

بسم رب الشهدا

سلام حاج ابراهیم

یادته منو؟

من که خودمو یادم نیست.

حاج ابراهیم اومدم عذر خواهی اومدم به پات بیافتم و بگم شرمنده تم

حلالم کن حاجی.حلالم کن که هنوزم اسمم دل سپرده ست خجالت میکشم از روت .من همونم که شلمچه رو دیدم من همونم که یه شب دو کوهه خوابیدم من همونم که تو حسینیه ی تو نماز خوندم ... ولی حالا کجای کارم بهترین کار دلسپرده ت یه نماز دستو پا شکسته با حواس پرته ولی تا دلت بخواد گناه کرده و انگار نه انگار...

خودت همه چیزو میدونی من همون دخترتم که گفتی مرده. اومدی تو خوابم غم داشتی یادمه. شب بود گفتم حاجی چرا ناراحتی گفتی یه دختر داشتم که مرده . گفتم حاجی من دوست دارم با اخم گفتی ولی من دوست ندارم ....وقتی پا شدم گفتم ولی من بازم دوست دارم

.گفتم آدم میشم تا بازم دوسم داشته باشی مث اون موقع که تو خواب به تسبیحم دست زدی همون تسبیح قرمزه که به عشق تسبیح تو برش داشتم همون موقع که مهربون نگام میکردی...

حاجی جونم قربونت برم میخوام برگردم دستمو میگیری؟

میخوام واقعا برگردم .میخوام آدم شم. ترو قرآن حاجی ترو به علی نگو نه به سر نازنینت قسم دلم بد گرفته

میخوام آدم شم .میخوام با عرفه ی امسال با معرفت شم ترو به این روزای روحانی آدمم کن فقط تو میتونی آدمم کنی .بازم برام دعا کن به خدا من نمردم من هنوز زنده ام .اگه غیر اینه چرا راهم دادی اینجا؟پس هنوز نمردم . دعام کن دعام کن دعام کن

قربون اون موقع ها قربون اون صفاتون دست منم بگیرید دلم تنگه براتون

hajhemmat1368 — Mon, 10 Sep 2007 21:30:18 GMT

تعز من تشاء و تذل من تشاء

ای خدای بزرگ ای ایده آل غایی من ای نهایت آرزوهای بشری عاجزانه در مقابلت به خاک می افتم تو را سجده میکنم میپرستم.سپاس میگویم و ستایش میکنم.فقط تو آری تو ای خدای بزرگ شایسته ی سپاس و ستایشی محبوب بشری فقط تویی گمشده ی من تویی.ولی چه افسوس که اغلب تظاهرات فریبنده و زود گذر دنیا را به جای تو میپرستم به آن عشق میورزم و تورا فراموش میکنم اگر چه نمیتوانم آن را هم فراموشی بنامم چون یک زیبایی و یک تظاهر فریبنده نیز جلوه ی توست و مسحور تجلیات تو شدن نیز عشق به ذات تو است.من هرگاه مفتون چیزی شده ام در اعماق دلم به تو عشق ورزیده ام و بنا بر این ای خدای بزرگ تو از این نظر مرا سرزنش مکن.فقط ظرفیت و شایستگی عطا کن تا هرچه بیشتر به تو نزدیک شوم و در راه درازی که به سوی بوستان بی انتها و ابدی تو دارم این سبزه ها و خزه های ناچیز نظر مرا جلب نکند و از راه اصلی باز ندارد....

(مناجاتهای شهید چمران ۲۹ می ۱۹۶۱ امریکا)

نقل ازهمسر حاج همت

زنگ زده بود که نمیتواند بیاید دنبالم باید منطقه میماند.دلم خیلی تنگ شده بود.انقدر اصرار کردم که اجازه داد بلیط بگیرم و با اتوبوس برم اسلام آباد.

کف آشپز خانه تمیز شده بود.همه ی میوه های فصل توی یخچال بود و توی ظروف ملامین چیده بودشان.

کباب هم آماده بود روی اجاق .بالای یخچال یک عکس از خودش گذاشته بود با یک نامه.

وقتی می آمد خانه من دیگر حق نداشتم کار کنم.بچه را عوض میکرد .شیر براش درست میکرد.سفره را میانداخت و جمع میکرد.پا به پای من مینشست و لباسهارا میشست پهن میکرد و خشک میکرد و جمع میکرد.انقدر محبت به پای زندگی میریخت که همیشه بش میگفتم:-درسته کم میای خونه ولی من تا محبت های تو رو جمع کنم تا یک ماه وقت دارم ـ نگاهم میکردو میگفت :((تو بیش تر از اینا به گردن من حق داری))یک بارم گفت:((من زودتر از این جنگ تمام میشم وگرنه بعد از جنگ بهت نشون میدادم چطور تمام این روزهارو جبران میکنم))

مرد بی ادعا به حق بی بی فاطمه ی زهرا یادت نره که ما محتاجیم به دعا

یاحق التماس دعا

-----------------------------------------------------------------------------------

سلام به همه ی دوستای عزیزم

اول از همه تشکر بابت نظرات و دلگرمی هاتون از همه تون ممنونم و التماس دعا دارم

راستش اومدم خداحافظی .

البته نه برای همیشه .تا بعد از کنکور .راستشو بخواید یه سال عقب موندن از درس و دانشگاه و زندگی یه جورایی حالمو گرفت الان دارم میخونم .خود حاجی میدونه که وقت نوشتن ندارم.ولی دلم همیشه باهاشه تو این ماه مبارک این اولین و آخرین آپمه. تروخدا تو این چند روز باقی مونده دعام کنید شبای قدر گذشت ولی روز آخر ماه سر سفره های افطار وقتی بغض میکنی و دلت میگیره واسه اینکه نمیدونی سال دیگه تو ماه رمضون سر این سفره ی با برکت مهمونی حق هستی یا نه یاد منم بکن.بد جوری محتاجم همیشه یادتون هستم مارو فراموش نکنید خدانگهدارتون

بیا باز هم یاد لشکر کنیم...

hajhemmat1368 — Sun, 02 Sep 2007 13:38:18 GMT

حرفی نزده بودند ولی انگار همان اشاره کافی بود.میگفت وقتی میخواستم دستش را ببوسم به محاسنم دست کشید.این را که میگفت اشک میدوید توی چشماش.از پیش امام آمده بود...

یک شال مشکی انداخته بود گردنش .هیچ وقت انقدر زیبا ندیده بودمش.چند روزی بود که مهدی به دنیا آمده بود و او تازه خبر شده بود.شب از نیمه گذشته بود.آمد و کنارمان نشست .تا خود صبح با هم گفتیم و خندیدیم...بچه را بغل گرفت و دو زانو کنار علاءالدین نشست .از مهدی چشم بر نمیداشت .توی گوشش اذان گفت و شروع کرد به حرف زدنبا او.انگار با یک مرد طرف بود.بعضی وقتها چقدر دلتنگ آن لحظه میشوم.

ساعت یک و دو نصفه شب بود.صدای شرشر آب می آمد.توی تاریکی نفهمیدم کی است.یکی پای تانکر نشسته بود و یواش طوری که کسی بیدار نشود ظرفها را میشست.جلوتر رفتم .حاجی بود...

hajhemmat1368 — Mon, 27 Aug 2007 14:01:39 GMT

و قلم باز هم با جوهر دوات غسل کن و بنویس از انتظار

انتظاری که تا کنون بی منتها مانده

انتظاری که هر غروب جمعه به نومیدی بدل میشود و

از سحر شنبه امید میشود به دلم برای جمعه ی دیگر

قلم دل میداند که چه در دل داری

آه!

من همان منتظرم که خود سد ظهور گشته

اما بنویس برای صاحب جمعه ها برای همو که چشم انتظارش هستم

مهدیا!

دگر تاب نمانده این تن خسته را

در جمعه ای که پیش رو داریم چشم های خسته و گریان و بی تاب از غم هجران را

به جمال سبز پوش و بی مثالت روشن کن قسم به لحظه های انتظار یاریت میکنیم...

و قلم در رکوع و سجود طولانی ات

به گاه نماز های شبانه ات بر کاغذ نیم سوخته ی اندیشه های من

دعایم کن

که قلم مقدس است و قداست تو موجب اجابت دعای توست...

والسُابقون السُابقون اولئک المقرُبون...

hajhemmat1368 — Fri, 10 Aug 2007 12:23:18 GMT

پیشاپیش مبعث رسول اکرم(ص)رو خدمت آقا امام زمان و و حاج همت و همه ی شهیدانی که به وب حاجی سر میزنند و همینطور خدمت

رهبر عزیز انقلاب و همه ی دوستان بزرگوارم تبریک عرض میکنم

و التماس دعا دارم

میدونی من چی دیدم؟من جدایی مون رو دیدم

زدم به شوخی که تو مثل سوسول ها حرف میزنی .گفت:" نه تو تاریخ بخون .خدا نخواسته اونایی که خیلی به هم دل بستن زیاد کنار هم بمونن."

+++

بین نماز ظهر و عصر کنی حرف زد قرار بود فعلا خودش بماند و بقیه را بفرستد خط.

توجیه هاش که تمام شد و بلند شد برود همه دنبالش راه افتادند.او هم شرع کرد به دویدن و جمعیت دنبالش .آخر رفت تو یکی از ساختمان های دو کوهه و قایم شد.

ما هم جلوی در را گرفتیم...

پیرمرد حدودا شصت ساله بود ولی مثل بچه ها بهانه میگرفت که باید حاجی را ببینم باهاش یه کاری دارم.گفتیم کارت رو بگو تا ما انجام بدیم .گفت نه اینجوری دلم آروم نمیگیره باید خودش رو ببینم.

ما هم به احترام موی سفیدش گفتیم :بفرما اینم حاجی تو اون اتاقه

...

حاجی را بغل کردو گونه هایش را میبوسید .و بعد انگار که بخواهد دل مارا بسوزاند

گفت :"این کار را میگفتم.حالا شما چجوری میخواستید انجامش بدید؟"

++++

یاحق

بسم رب شهدا...یکی بود یکی نبود...

hajhemmat1368 — Wed, 11 Jul 2007 22:05:18 GMT

سلام حاجی!

امشب اومدم واست قصه ی زندگی یکی از دوستامو بگم...

همون که شیطون و بی تربیت بود ولی دلش خیلی پاک بود.

همون که امون همه ی معلمها رو بریده بود.

همون قد کوتاهه که سبزه ی تند بود .

همونی که باباش شهید شده بود.

یادت اومد؟ آره فاطمه رو میگم.همون که چین و شکن صورت مادرش نشون دهنده ی سختی هایی بود که کشیده بود . بنده خدا سنش خیلی زیاد نبود ولی بیشتر از سنش نشون میداد...

حاجی فاطمه ی قصه ی ما یه خواهر و یه برادر داشت .داداشش مصطفی بود هم اسم پسر کوچیکت تقریبا هم سن و سالشم بود.۶۲-۶۳ .خواهرش زهرا هم یه سال از ما بزرگتر بود و تقریبا عاقل ترین بچه ی مامانش بود.

ولی حاجی جون فاطمه ی قصه ی ما مثل همه ی فاطمه هایی که باباشون رو تو جنگ از دست دادن چادر به سر نداشت .مصطفی هم مثل مصطفی تو نبود.تو کاراش خطا زیاد بود مثل...

مصطفی خیلی بد خلق و عصبی بود حقم داشت آخه تو جامعه بود و میدید بچه های که پدراشون یک صدم بابای اونم به گردن این مملکت حق ندارن چطوری سوار ماشینهای آنچنانی که به قول تو شیشه هاشون بید -بید بالا میره و بید-بید پایین میاد میشن و هوای آلوده ی تهران رو آلوده تر میکنن .

همون ماشینایی که تو یه روزی گفتی اگه فرمانده جنگ سوارشون بشه باید فاتحه ی انقلاب رو خوند...

حالا اون پسر شهید باید به خاطر خرج سنگین دانشگاه و خوابگاه قید درس خوندن بزنه و انصراف بده و بره سر کار تا مادر سختی کشیدش نخواد یه تنه خرج کرایه خونه و هزار تا دنگ و فنگ دیگه رو بده.

مادری که تو این مدت با آبرو زندگی کرده بود ولی سختی های زندگی نذاشت که بچه هاشو اونجوری که شایسته ی فرزندای شهیده تربیت کنه.و به جاش خودش هر روز فرسوده تر میشد...

فاطمه صبح تا شب تو خیابونا بود .مانتو هاشم روز بروز تنگ تر میشد و بیشتر میرفت بالا.روسریشم گاهی اوقات می افتاد.همین روزا به خاطر بد حجابی گرفته بودنش و وقتی کارت بنیاد شهیدش رو نشون داده بود تا شاید بذارن بره چهار تا فحشم خورده بود.آخه میدونی حاجی !ازش توقع داشتن...

ازش یه تعهد پر ملاتم گرفتن.

ولی کسی نپرسید چی شد که تو اینطوری شدی؟تا اونم حرفاشو بزنه...

بگه بابام بسیجی بود و جانباز شد بعدم شهید .خرجمونو بنیاد میده مادرم در کنارش کارم میکنه.ولی همیشه کم میاره.داداشمم که مردمونه مجبوره کار کنه واسه همین نیست که ببینه خواهرش چجوری و کجا میره. با این حال من هر جایی نمیرم .مادرم به خاطر سختی های زندگی وقت نکرده اعتقادات بچه هاشو قوی کنه .واسه همینم با یه تلنگر من فرو ریختم.

حاجی اگه ازش میپرسیدن حتما میگفت که بابام بسیجی بود و رفت جونشو داد تو که اسمت بسیجیه اگه جنگ بشه وجودشو داری بری دفاع کنی؟یا نه !فقط اومدی سهمیه بگیری واسه دانشگاه یا اینکه سربازیت چند ماه کم بشه؟تو شکمت سیر بوده .محبتم که از همه دیدی بابا ...مامان... همه.من مجبورم که دنبال یه لبخند بدو وم حتی اگه کوچه خیابونی باشه.همینم که هستم باید ازم ممنون باشید...

اون موقع ست که هیشکی نمیتونه بگه تو که فرزند شهیدی چرا؟!

حاجی جواب فاطمه رو کی میده؟

چی؟...!

آهان .همونایی که عمق جیباشون روز بروز داره افزایش پیدا میکنه...!؟

همون از ما بهترون...؟!

برای فاطمه و فاطمه ها دعا کن حاجی جون.

خیلی زیادن خواهر و دختر شهید که همرنگ جماعت شدن ولی فاطمه دلش هنوز پاکه...

دوستان اگه تو فیق شرکت در مراسم اعتکاف بهتون دست داد ما هم دعا کنید...

یاحق

سر دل خویش را چه گویم باتو چون عالم سر والخفیات تویی

hajhemmat1368 — Thu, 05 Jul 2007 19:04:18 GMT

ّّآی دونه دونه دونه نون و پنیرو پونه

پهلوون تو جبهه

فرشته ای تو خونه

رفته بود سر کمدش و با وسایلش ور میرفت.هروقت از دستم ناراحت میشد این کار را میکرد یا جانماز پهن میکردو سر جانمازش مینشست.

رفته بودم سر دفترچه یادداشتش و نامه هایی رو که بچه ها براش نوشته بودند خوانده بودم.به قول خودش اسرارش فاش شده بود و حالا از دستم ناراحت بود.

کنار دستم نشست و گفت ((فکر نکن من اونقدر با لیاقتم تو منو همونجوری ببین که تو زندگی مشترکمون هستم))

توی خودش جمع شد.انگار باری روی دوشش باشد.بعد گفت:((من یه گناه بزرگی به درگاه خدا کردم که باید با محبت اینا عذاب بکشم))

همه ی کارهایش رو حساب کتاب بود .وقتی پاوه بودیم صبح به صبح پا میشد و محوطه رو آب و جارو میکدو اذان میگفت و تا ما نماز بخوانیم صبحانه حاضر بود .کمتر پیش می آمد کسی در این کارها از او سبقت بگیرد.

خیلی هم خوش سلیقه بود.یک بار یک فرشی داشتیم که حاشیه ی یک طرفش سفید بود.انداخته بودم روی موکتمان.ابراهیم وقتی آمد خانه گفت((آخه عزیز من !یک زن وقتی میخواد دکور خونه رو عوض کنه با مردش صحبت میکنه اگه از شوهرش بپرسه اینو چجوری بندازم اونم میگه اینجوری))و فرش را چرخاند طوری که حاشیه ی سفیدش افتاد بالای اتاق))

--------------------------------------------------------------------------------------------

خدایا خسته و وامانده ام دیگر رمقی ندارم صبرو حوصله ام پایان یافته زندگی در نظرم سخت و ملامت بار است میخواهم از همه فرار کنم و به کنج عزلت بگریزم.آه دلم گرفته در زیر بار فشار خرد شده ام.خدایا به سوی تو می آیم و از تو کمک می خواهم جز تو دادرسی و پناهگاهی ندارم بگذار فقط تو بدانی فقط تو از ضمیر من آگاه باشی .اشک دیدگان خود را به تو تسلیم میکنم...

گوشه ای از دلنوشته ی دکتر چمران در 12 می 1961 امریکا

دلسپرده خیلی محتاج دعاست

وقتی حال و هوای دعا میکنید به یادش باشید

یاحق

من از دلواپسی های غریب زندگی دلواپسی دارم

hajhemmat1368 — Sun, 24 Jun 2007 19:22:18 GMT

من از دلواپسی های غریب زندگی دلواپسی دارم

و کس باور ندارد که من تنها ترین تنهای این تنها ترین شهرم

تنم بوی علفهای غروب جمعه را دارد

دلم میخواهد از تنها ترین شهر خدا یک قصه بنویسم

و یا یک تابلوی ساده

که قسمت را در آن آبی کنم حرف دلم راسبز...

سلام حاجی

منو یادت میاد....

منم دلسپرده ت.امشب خیلی دلگیرم.خودت میدونی سر چی .از همه چیز و همه کس دلم پره.از خودم که عقلمو دادم دست دلم و ایمانم و الان رسیدم به اینکه اگه فقط به عقلم تکیه میکردم و توقعاتم وضعم شاید از اینی که هست خیلی بهتر بود.از تو که یادت رفته منم هستم...حاجی الان 8 هفته س که نمیذاری بیام سر خاکت.درسته من بدم ولی دل به تو دادم حالا حتی نمیذاری بیام به دلم که پیشته یه سر بزنم ...

حاجی خسته ام منو دریاب دیگه از خاکی بودن اونم خاکی که بد ترین جنسو داره خسته شدم .دلم میخواد پرواز کنم دلم میخواد آسمونی شم.دلم میخواد اینی که الان هستم نباشم ...

کمکم میکنی؟حاجی ترو به حق همه ی بسیجی ها که دلتو برده بودن کمکم کن...

خدا یا هر کس از تو حاجتی میطلبد من آمده ام ز تو تو را میخواهم(پیر هرات)

hajhemmat1368 — Sun, 10 Jun 2007 19:34:18 GMT

از بزرگمرد:

چشم از آسمان نمیگرفت مدام اشک میریخت طاقتم طاق شد .

-چی شده حاجی؟

جواب نداد .خط نگاهش را گرفتم اول نفهمیدم ولی بعد چرا.آسمان داشت بچه ها را همراهی میکرد .وقتی میرسیدند به دشت ماه میرفت پشت ابرها .وقتی میخواستند از رودخانه رد شوند و نور میخواستند بیرون میامد .

پشت بیسیم گفت :«متوجه ماه هم باشین»

پنج دقیقه ی بعد صدای گریه ی فرمانده ها از پشت بیسیم می آمد...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

گوشه ای از مناجاتهای شهید چمران

عشق هدف حیات و محرک زندگی من است و زیبا تر از عشق چیزی ندیده ام وبالا تر از عشق چیزی نخواسته ام .عشق است که روح مرا به تموج وا میدارد.قلب مرا به جوش می آورد.استعدادهای نهفته ی مرا ظاهر میکند .مرا از خودخواهی و خود بینی میراند دنیای دیگری را حس میکنم در عالم وجود محو میشوم احساسی لطیف و قلبی حساس و دیده ای زیبا بین پیدا میکنم.لرزش یک برگ نور یک ستاره ی دور موریانه ای کوچک نسیم ملایم سحر موج دریا غروب آفتاب همه احساس و روح مرا میربایند و از این عالم مرا به دنیای دیگری میبرند ...اینها همه و همه از تجلیات عشق است .....

به خاطر عشق است که فداکاری میکنم.به خاطر عشق است که به دنیا با بی اعتنایی مینگرم و ابعاد دیگری را می یابم.به خاطر عشق است که دنیا را زیبا میبینم و زیبایی را میپرستم به خاطر عشق است که خدا را حس میکنم و اورا میپرستم و حیات و هستی خود را تقدیمش میکنم...

------------------------------------------------------------------------------------------------------

اینا رو که مینوشتم با خودم فکر کردم چند بار خدا برام معجزه کرده و من بی خیال از کنارش گذشتم؟چند تا مورچه از جلو پام رد شدن چند بار غروب و طلوع خورشیدو دیدم چند بار نسیم سحر صورتم رو نوازش کرده؟چند بار به ماه نگاه کردم ...جواب خودمو که دادم بعد پرسیدم تو این دفعات کدومشون دلت رو ذره ای تکون داده ؟...!موندم ...

تکون؟لرزش؟...!

اینا پدیده های طبیعین دیگه! خوب خدا هم خودش گفته که الرحم الراحمینه خوب طبیعیه که بهم محبت کنه...

دلم به حال خودم سوخت چقدر زندگیم عادیه چقدر حقیر بودم و فکر میکردم بزرگم چقدر...

چی بگم؟بغضم گرفت دلم خیلی برای خودم میسوزه خدا این حال و هوارو نصیب هیچ بنده ای نکنه ...

عشق....!؟!

نامفهومه...

اسپل کن

ع ش ق...؟!

چی میگی تو حالت خوبه؟

.....